Блог

Сатҳи моеъ аксар вақт нодида гирифта мешавад, то он даме, ки онҳо мушкилоти воқеӣ ба вуҷуд оранд, ба монанди обхезӣ, давиши хушк, пуркунии нодуруст, бекористии таҷҳизот ё кори иловагии дастӣ.

Бисёр нокомиҳои марбут ба моеъ он қадар ногаҳонӣ нестанд, ки ба назар мерасанд. Сатҳи зарф нисбат ба муқаррарӣ тезтар паст мешавад, вақти пуркунӣ номунтазам мешавад ё мошин дар шароити моеъи ноустувор кор мекунад, аммо ин аломатҳои огоҳкунанда аксар вақт то фаро расидани вақти қатъшавӣ аз даст дода мешаванд.

Нақшаи хуб тарҳрезишудаи хоҷагӣ ҳанӯз ҳам метавонад ноком шавад, вақте ки об ё нуриҳои моеъ дар лаҳзаи зарурӣ, ба миқдори зарурӣ ё мувофиқати дуруст дастрас набошанд.

Харидорон дигар сенсорҳоро ҳамчун таҷҳизоти ҷудогона намебинанд, ки танҳо хабар медиҳанд, ки зарф пур ё холӣ аст.

Партовҳои об на ҳамеша аз ихроҷи шадид ё нокомии намоёни система ба вуҷуд меоянд.